Masa Kritikoa 90eko hamarkadaren hasieran hasi zen San Frantziskon, eta ordutik mundu osoko ehunka hiritara zabaldu da. Lehen pedalei dagokienez, 30 txirrindulari inguru izan ziren, eta kopuru hori bikoiztu egin zen hurrengo hilabeteetan. Sendotuz eta handituz joan zen, eta 1993ko urrian 1.000 txirrindulari baino gehiago bildu ziren. Jendeari esperientzia gustatu eta ohitura bihurtzea erabaki zuten. Hala, ordutik, hilean behin, leku berean biltzen dira ordu berean.
Izena
Masa Kritikoaren izena Ted Whiteren txirrindularitzari buruzko dokumentaletik hartu zen. George Bliss-ek Txinako ohiko eszena bat deskribatzen du: txirrindulariek, askotan, ezin izaten dituzte kaleak gurutzatu, auto asko ibiltzen direlako. "Poliki-poliki, txirrindulari gehiago pilatzen dira gurutzatzeko zain, eta kopuru nahikoa dagoenean, denak batera mugituz gero, masa kritiko batek aurrera egin dezake autoetan eta kalea gurutzatu." Irudi horrek inspiratu zituen lehen txirrindulariak masa kritiko izena hartzera.
Ideologia
Doako pasealekua da, elkartu nahi duten guztientzat irekia. Bizikletariek bizikleta erabiltzea sustatu nahi dute, hiriko garraiobide onena baita. Txirrindulariak ere garraiobide batean mugitzen ari gara, eta autoek errepideak erabiltzeko duten eskubide bera dugu, gainerako pertsonek bezala. Bizi-kalitatearen narriadura ere deitzen zaio. Hasteko, hirietako airearen kutsadura eta autoek sortzen duten kutsadura akustikoa.